"Αγαπημένε μας Βασίλη ο Απρίλης ήταν ο μήνας ο σκληρός" - Οι συγκλονιστικοί επικήδειοι στο "τελευταίο αντίο" στον Βασίλη Λυριτζή (φώτο)

 Με στίχους από την "έρημη χώρα" του Έλιοτ αποχαιρέτησε τον Βασίλη Λυριτζή ο Νίκος Φίλης- Βαθιά οδύνη στην κηδεία του αγαπημένου δημοσιογράφου

Πλήθος συγγενών, φίλων, συναδέλφων και πολιτικών συγκεντρώθηκαν σήμερα στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, για να αποχαιρετήσουν με βαθιά οδύνη τον δημοσιογράφο Βασίλη Λυριτζή που έφυγε νικημένος από τον καρκίνο σε ηλικία 62 ετών.

Ένας από τους πιο αγαπημένους δημοσιογράφους της γενιάς του, ο Βασίλης Λυριτζής άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας στις 05:10 τα ξημερώματα της Τρίτης, βυθίζοντας στο πένθος όσους τον γνώρισαν, είτε προσωπικά είτε μέσα από τις εκπομπές και τα κείμενά του, όσους συνεργάστηκαν μαζί του και κυρίως τους ανθρώπους με τους οποίους συνέδεσε τη ζωή του σε προσωπικό επίπεδο.

Οι συγκινητικοί επικήδειοι των φίλων

Σε κλίμα συγκίνησης οι φίλοι του Βασίλη Λυριτζή του είπαν το "τελευταίο αντίο" με συγκλονιστικούς επικήδειους. 

Νίκος Φίλης: "Αγαπημένε μας Βασίλη, ο Απρίλης στάθηκε ο μήνας ο σκληρός"

«Αποχαιρετούμε σήμερα έναν ακριβό σύντροφο, έναν συνάδελφο με ήθος, ένα καλό παιδί», είπε φανερά συγκινημένος ο Νίκος Φίλης.

Και συνέχισε : «Ο Βασίλης ήταν ένα παιδί της μεταπολίτευσης, ένα από τα χιλιάδες παιδιά που στον απόηχο του Πολυτεχνείου, ένιωσαν την ανάγκη να ονειρευτούν ένα νέο κόσμο και τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους, μέσα από τη συλλογική δράση, μέσα από τα κινήματα και τις οργανώσεις νεολαίας. Ειδικότερα ο Βασίλης, -όπως και πολλοί από εμάς- μέσα από τον ΡΗΓΑ και το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, μέσα σε ένα συνεχές συγκινήσεων, απογοητεύσεων, αναθαρρήσεων, λες και μας διακατείχε μια ισχυρή ιστορική αισιοδοξία, με τη δημοκρατία ως βασική πυξίδα για το σήμερα και το αύριο, για τον ανθρώπινο σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία.

Αυτή η μικρή εποποιΐα της Ανανεωτικής Αριστεράς έμελλε να αφήσει ισχυρές παρακαταθήκες, παρότι είχε σφραγιστεί κατά τρόπο αποδιαρθρωτικό από τις βιασύνες και τις εσωτερικές αντιφάσεις της. Ακόμη και μετά το 1989, όταν η διάλυση του «υπαρκτού» συμπαρέσυρε ή επηρέασε τελικώς όλες τις εκδοχές της Αριστεράς, ήταν αυτή η «μικρή Αριστερά μας» που συνέβαλε στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς, στο άνοιγμα και το αντάμωμα με άλλες διαδρομές και τελικά στην ανάδυσή της ως ηγεμονική πολιτική δύναμη.

Πριν φθάσουμε όμως στο απροσδόκητο τέλος που αποδείχθηκε ότι υπήρξε μια νέα αρχή, είχαμε την ικανοποίηση να ζήσουμε νεανικά χρόνια με εντάσεις. Με την ένταση του έρωτα, με την πεποίθηση ότι το προσωπικό είναι και πολιτικό, με την επιδίωξη της ισοτιμίας, με τον αντιαυταρχισμό, με τους αγώνες για τον εκδημοκρατισμό της εκπαίδευσης, με τη δίψα για γνώσεις και εμπειρίες, με την ανοιχτή πρόσληψη των νέων πολιτιστικών ρευμάτων και ευαισθησιών, καθρέφτισμα των οποίων ήταν τα φεστιβάλ της ΑΥΓΗΣ και του ΘΟΥΡΙΟΥ.  Κι όλα αυτά σαν ορμητικά  κύματα προς έναν ορίζοντα ελευθερίας, που έδινε υπόσταση εδώ και τώρα στη ζωή μας και δεν αποτελούσε μια απόμακρη Δευτέρα Παρουσία.

Κι αυτή η βιωμένη αίσθηση ελευθερίας, συλλογικού προσδιορισμού και ατομικής αυτοπραγμάτωσης, έδωσε στον καθένα μας πολλές στιγμές και μνήμες που ανάλογα με τη ζωή που ακολουθήσαμε τις κουβαλούσαμε και τις κουβαλάμε πότε σαν τα χρόνια της αθωότητας και πότε σαν τα ισχυρά θεμέλια αξιών που επηρεάζουν την υποψιασμένη πια ζωή μας».

«Ο Βασίλης», συνέχισε ο Νίκος Φίλης, «(και δεν  το λέω αυτό συμβατικά τη στιγμή του αποχαιρετισμού) υπήρξε μια μορφή, που γύρω της δημιουργήθηκαν ισχυροί προσωπικοί δεσμοί και πολιτικές συνομιλίες, αυτό που κάπως τετριμμένα πια ονομάζεται συντροφικότητα. Μια συντροφικότητα που  προσδιόρισε ανεξίτηλα παρά με τις μελλοντικές διαφορετικές πορείες όχι μόνο την πολιτική και κοινωνική χειραφέτησή μας αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις μας.  Μια μορφή, ο Βασίλης, τόσο στη Θεσσαλονίκη, όπου υπήρξε σημαντικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος, κεντρικό στέλεχος της Σπουδάζουσας  και αργότερα ο αγαπημένος καθοδηγητής των μαθητών του ΡΗΓΑ, αλλά και μετέπειτα στην Αθήνα.

Ο Βασίλης, πάντα με το χαμόγελό του, το διακριτικό και ιδιαίτερο χιούμορ του, την ηθική του συγκρότηση, την πλατιά μόρφωση,  την ικανότητά του να επιχειρηματολογεί χωρίς να βάζει τον άλλον απέναντί του,  τη γενναιοδωρία του σε αισθήματα και πρακτική βοήθεια. Πάντα  με σταθερή την προσήλωσή του στις αρχές της Ανανεωτικής Αριστεράς, αλλά, ταυτόχρονα ανοιχτός στο διάλογο και τις επισημάνσεις, ο Βασίλης εκείνα τα χρόνια υπήρξε το παράδειγμα ενός καθοδηγητή, όχι αφ`υψηλού,  αλλά δίπλα, σαν αδελφός.

Αυτή η ευγένεια χαρακτήρα και η δημοκρατικότητα του Βασίλη καλλιεργημένη μέσα στη δημοκρατικότητα και τις αξίες της Ανανεωτικής Αριστεράς υπήρξε η ισχυρή πολιτική-πολιτισμική προδιάθεση που τον ενέπνευσε να περάσει από τη βιωματική πολιτική δράση στην επαγγελματική δημοσιογραφία. Ο Βασίλης γνώριζε ότι είδηση δεν είναι ό,τι συμφέρει το κόμμα κι ακόμη χειρότερα ό,τι συμφέρει την εργοδοσία και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα. Απεχθανόταν τον λαϊκισμό και τον κιτρινισμό.

Είχε συνείδηση της κοινωνικής αποστολής του δημοσιογράφου, του δικαιώματος, δηλαδή, του πολίτη να πληροφορείται χωρίς να χειραγωγείται. Κι αυτή η πολιτική στάση του επαγγελματία δημοσιογράφου Λυριτζή είχε ακόμη μεγαλύτερη αξία, γιατί ο Βασίλης δεν εργάστηκε σε προστατευμένο περιβάλλον αλλά έπεσε στα βαθιά νερά του ανταγωνισμού σε μια περίοδο που η δημοσιογραφία στιγματιζόταν από συμπεριφορές κυνισμού και μετατρεπόταν συχνά σε θεραπαινίδα της διαπλεκόμενης πολιτικής εξουσίας.

«Θα σε θυμόμαστε να σηκώνεις τα μανίκια σου, να κοιτάς μέσα από τα γυαλιά σου κι από κάτω προς τα πάνω, να χαϊδεύεις το γενάκι σου, παίζοντας μέσα στα δάκτυλά σου σκέψεις, οράματα, επιχειρήματα, πάντα δυναμικά επιχειρήματα, ώστε, να αναδειχθούν όχι μόνο οι αντιθέσεις αλλά και οι προσεγγίσεις. Και κυρίως για να αναδειχθούν οι αντιφάσεις εντός κάθε μιας από αυτές τις ιδέες και τις προσεγγίσεις.

Θα θυμόμαστε το αφοπλιστικό χάρισμά σου, όπως είναι το χάρισμα εκείνου που στοχάζεται και βλέπει, βλέπει και νιώθει. Θα σε θυμόμαστε πάντοτε στη δύσκολη πορεία της γενιάς μας αλλά και των νεότερων γενιών που προσπαθούν να φτιάξουν τη δική τους ιστορία μέσα από τους δικούς τους δρόμους, μέσα στην κρίση, την ανασφάλεια, τον βαθύ σκοταδιστικό συντηρητισμό που εξαπλώνεται, την ακροδεξιά που σηκώνει κεφάλι  και τις απειλητικές νουθεσίες των ισχυρών.

Θα σε θυμόμαστε και θα σε φανταζόμαστε πια παρέα με τον αγαπημένο σου Θέμο Βαφιά που προηγήθηκε κι αυτός τόσο πρόωρα και άδικα πριν λίγους μήνες, να επιδίδεστε σε ατέλειωτους διαλόγους,  πειράγματα και παιχνίδια.

Αγαπημένε μας Βασίλη, ο Απρίλης στάθηκε ο μήνας ο σκληρός. Στην αγαπημένη σου σύντροφο  Ελένη, στα λατρεμένα σου παιδιά Μαριλένα και Δημήτρη μένει η ζεστασιά και η περηφάνεια της παρουσίας σου, η εντιμότητα και οι ηθικές βάσεις του παραδείγματός σου».

Χρήστος Μαχαίρας: "Κρίμα ρε Μπίλυ. Βιάστηκες. Στο καλό"

«Η δουλειά μας των δημοσιογράφων είναι να γράφουμε λέξεις. Για τα μεγάλα και τα μικρά τα δύσκολα. Θέλω όμως μερικές φορές να πω ότι οι λέξεις αντιστέκονται», είπε ο Χρήστος Μαχαίρας, συνάδελφος και καλός φίλος του Βασίλη Λυριτζή.

«Στην περίπτωση του Βασίλη Λυριτζή οι λέξεις φτιάχνουν ένα κόμπο στο λαιμό  Δυσκολεύονται να βγουν. Οφείλω να πω ότι ο Βασίλης δεν παραδόθηκε ποτέ μέχρι τέλους. Αυτοί οι τελευταίοι μήνες της ζωής του για μας και τους φίλους του για την κωλοπαρέα όπως μας έλεγε ήταν ένας λόγος που μεγένθυνε την απώλεια.

Η απουσία του είναι μια απώλεια επώδυνη για όσους τον γνώρισαν. Και δουλέψαμε μαζί του. Ο Βασίλης ήταν όλα αυτά που λένε από χθες επώνυμοι και ανώνυμοι στις αναρτήσεις τους. Αλλά ήταν και κάτι άλλο. Δεν ήταν εύκολος. Τον μάθαμε απέξω και ανακατωτά όσοι βρεθήκαμε μαζί του στην ΕΡΤ στο Σκάι και αλλού. Ο Βασίλης «μάτωνε» για την άποψη του. Κρίμα ρε Μπίλυ. Βιάστηκες. Στο καλό».

 Σταύρος Καπάκος :  Ήσουν ένα ξεχωριστό και πολύτιμο πετράδι της γενιάς μας.

Ο δημοσιογράφος Σταύρος Καπάκος και φίλος του Βασίλη Λυριτζή μίλησε εκ μέρους του δημοσιογραφικού κόσμου. Φανερά συγκινημένος είπε: «Δύσκολο καθήκον να μπορέσω να σταθώ στα τρεμάμενα πόδια και να ξεπεράσω τον κόμπο που έχω στο λαιμό για να πω δυο λόγια αναγνώρισης και αγάπης».«….Δώσαμε και συνεχίζουμε να δίναμε διαρκή αγώνα. Ήσουν ένα ξεχωριστό και πολύτιμο πετράδι της γενιάς μας. Άφησες ανεξίτηλο το αποτύπωμα σου και θα μείνεις για πάντα στο βιβλίο της μνήμης μας. Αγαπητέ συνάδελφε αγαπητέ φίλε η ΕΣΗΕΑ σε αποχαιρετά σε ευγνωμονεί και συμμετέχει στην θλίψη των δικών σου ανθρώπων».

 

 

 

 

 

 

 

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ