Η γνώμη σας, είναι πολύτιμη! Μοιραστείτε την μαζί μας!

Πύρινο θεριό: Σκέψεις - συναισθήματα & λέξεις για μια καμένη Ελλάδα για μια καμένη γη

Και ξαφνικά εκεί συνειδητοποιείς τι γίνεται γύρω σου … σπίτια … δέντρα … ζώα … η ζωή η ίδια … όλα πήραν φωτιά σε μια στιγμή … όλα γέμισαν στάχτες 

Και κάπου εκεί φθάνει καλοκαίρι και πας από το σπίτι των παιδικών σου χρόνων και περνάς και δεν είναι εκεί … δεν είναι εκεί το σπίτι … θα σου πουν ένα σπίτι ήταν μόνο πως κάνεις έτσι … τέσσερις τοίχοι … όμως ξέρεις πως δεν είναι έτσι ξέρεις πως αυτοί οι τοίχοι εσωκλείουν όλα όσα έζησες … όλα όσα αγάπησες … όλα όσα ένιωσες … όλες σου τις αναμνήσεις … όλα σου τα όνειρα … τις αγάπες … τα κλάματα ... τις στεναχώριες … τις φωνές … τις λέξεις … τις σιωπές … και κάπου εκεί ανάμεσα στη στεναχώρια σου για όλα όσα σου πήρανε γίνεσαι μάρτυρας ενός σπιτιού που καίγεται … και ανάμεσα στο φόβο για αυτό το πύρινο θεριό … αν και βλέπεις την πυροσβεστική … αν και βλέπεις ότι δεν εξαπλώνεται … ανατριχιάζεις … κλείνεσαι … φοβάσαι … κοιμάσαι με το ένα μάτι ανοιχτό έτοιμη να αρπάξεις  τα παιδιά και να εξαφανιστείς και ας έχει σβήσει η φωτιά από ώρα και ας έχει μείνει το πυροσβεστικό απ' έξω για ακόμη περισσότερη ώρα … και εκεί μετά το συναίσθημα της ανακούφισης που η γυναίκα που έμενε εκεί δεν έπαθε σωματικές βλάβες από την φωτιά αρχίζεις να προσπαθείς έστω και λίγο να νιώσεις πως μπορεί να νιώθει αυτός ο άνθρωπος που σε μια στιγμή έχασε όλα όσα είχε … θες αντικείμενα ;;;!! … θες τοίχους ;;;!! …

Γράφει η Μπία Β. 

θες μια στέγη πάνω από το κεφάλι του ;;;!! … όλα αυτά μαζί και πολλά πολλά παραπάνω που δεν μπορείς καν να φανταστείς καν να νιώσεις καν να αισθανθείς … γιατί ένα σπίτι δεν είναι μόνο 4 τοίχοι … μόνο μαύρο μόνο μαύρο έμεινε να κοιτάς και να σε κοιτάει … μια ανάμνηση από μια άλλη εποχή … όχι πολύ μακριά παρά μια μέρα πίσω … και τώρα στάχτες … μαυρίλα … γύρω … στη ψυχή … στην καρδιά … στους τοίχους !!!

Και ξαφνικά εκεί συνειδητοποιείς τι γίνεται γύρω σου … σπίτια … δέντρα … ζώα … η ζωή η ίδια … όλα πήραν φωτιά σε μια στιγμή … όλα γέμισαν στάχτες … κλείστηκες μέσα ή έτρεξες να σωθείς … ήσουν μακριά και με δάκρυα στα μάτια παρακολουθείς αυτό το θάνατο … γιατί θάνατος είναι … θάνατος σε μια στιγμή … γέμισε ο ουρανός μαυρίλα … γέμισε το μέσα μας … κουράστηκες κουραστήκαμε … και ξέρεις πως τίποτα πια δεν θα είναι το ίδιο …  τίποτα δεν θα είναι όπως πριν … όλο και λιγότερο οξυγόνο όλο και λιγότερη ζωή … άνθρωποι που έμειναν χωρίς σπίτια σε μια στιγμή … χωρίς υπάρχοντα … χωρίς να ξέρεις το αύριο που θα σε βρει … πως θα ξεκινήσεις από την αρχή … αν αντέχεις να ξεκινήσεις από την αρχή … και για ποιο λόγο ;;;!! … για ποια αφορμή ;;;!! …

Ίσως πάλι απλά να κλείστηκες μέσα … μέσα με έναν φόβο στην καρδιά … ανοίγεις την πόρτα να φύγεις φοβούμενος μην μπει μέσα κάτι απ όλα αυτά … μην μολύνεις το μέσα σου … μην μολύνεις τους δικούς σου … μην μολύνεις την οικογένεια σου … ή είσαι μακριά απ όλα αυτά … μακριά σε χιλιόμετρα … γιατί δυστυχώς πρέπει να σου πω … πως τίποτα δεν θα είναι ίδιο … τίποτα δεν είναι απλό … πέθανε κάτι ακόμα … ζώα σπίτια φύση … νεκρά … ένα βήμα πιο κοντά στην καταστροφή … κάθε χρόνο ένα βήμα πιο κοντά στον θάνατο του σπιτιού όλων μας … και ακόμα δεν μάθαμε τίποτα … δυστυχώς όσο μακριά και αν βρισκόμαστε όλοι αυτή τη στιγμή … χάνουμε κάτι δικό μας κάτι μοναδικό κάτι που δεν αναπληρώνεται … και δυστυχώς αυτή είναι μόνο η αρχή … αρχή μιας καταστροφής με μεγάλες απώλειες … απώλειες που θα πάρουν και άλλες μορφές … που θα αρχίσουν με τις πρώτες βροχές … που θα φανούν με τις πρώτες αναπνοές … και κάπου εκεί δεν ξέρεις αν έχεις άλλα δάκρυα να ρίξεις … και ξαφνικά η δική σου απώλεια μοιάζει μικρή … εσύ μοιάζεις μικρός … μικρός σε ένα κόσμο τεράστιο … και ίσως να μην έχεις πια δάκρυα για τις αναμνήσεις που άφησες πίσω … για τον πατέρα που έμεινε πίσω …  δεν ξέρεις για  ποιον να στεναχωρηθείς πρώτα για ποιον να κλάψεις για ποιον να τρέξεις για ποιον να αισθανθείς … συγνώμη που φάνηκα τόσο μικρή … κόρες μου λυπάμαι … παιδιά του σήμερα λυπάμαι πολύ … παιδιά του αύριο λυπάμαι πολύ … που δεν σταθήκαμε ικανοί … να προσέξουμε το σπίτι μας … να το κάνουμε καλύτερο … απλά λυπάμαι  

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Πονάει

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Σε ρουφάει

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Μαραμένη ζωή

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Σε πνίγει

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Δεν είναι ζωή

Μια ζωή γεμάτη θυμό

Άστην να πάει

Να φύγει , να αφεθεί , να πετάξει

Αγάπα , νιώσε  , θύμωσε , κλάψε

Μα προχώρα

Συγχώρεσε και πάρε δύναμη

για να συνεχίσεις , να ζήσεις , να βοηθήσεις

Χιλιάδες άνθρωποι σε χρειάζονται

Χιλιάδες άνθρωποι δοκιμάζονται

Πονάνε κλαίνε

Αμέτρητες ψυχές έφυγαν ,

η φύση πόνεσε ,

έχασε

εμείς χάσαμε

θρήνησε κλάψε θύμωσε φώναξε ούρλιαξε

όμως τώρα βάλε τα δυνατά σου

άσε το μίσος

άσε το θυμό

και προχώρα

σε παρακαλώ προχώρα

 η γη μας χρειάζεται

 οι άνθρωποι μας χρειάζονται

η φύση μας χρειάζεται

 

Μπία

 

Ακολουθήστε το eirinika.gr στο Google News για ενδιαφέρουσες ειδήσεις από την Ελλάδα και κόσμο

Πατήστε εδώ για να διαβάσετε όλες τις αναρτήσεις του eirinika.gr και του madeingreece.news

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ